منوي اصلي

آرشيو مطالب

اخبار ايستگاه

سيستم عضويت ايستگاه

لوگوي دوستان

لينك دوستان

پيوندها

اطلاعات سيستم شما

بنر ايستگاه آخر بدون توقف

بنرهاي خود را با اندازه ي 50*600 براي ما ارسال نماييد.

برای کسی که ناله نیز نمی تواند/ که حلقوم فریاد ندارد

قلب عصیان ندارد ـچه میگویم؟حتی نمی تواند بلرزد/اخم کند

نمی تواند در این خلوت مرگبار تنهایی/حتی بر پیشانیش مشت

بزند/نمیتواند تحمل کند/نمی تواند.../بگرید...نمیدانی برای یک

اسکلت درد کشیدن چگونه سخت است! تا کجا ست است!

نمیدانی گریستن / برای کسی که حدقه یچشمش جز دو حفره

عمیق و بزرگ پر خاک نیست/ چه رنج اور است !

چه می گویم؟ رنج؟ درد؟سخت؟این کلمات از آن زنده هاست

از ان دنیای پر از توانستن/ پر از بودن و پر از زندگی کردن است.

اینجا هیچ کلمه ای یارای حرفی ندارد. چه بگویم ؟جز همین اندازه

که مرا مرنجان/در اینجا من همواره نگران توام/جز به این نمی اندیشم

که نکند که در برابر اتش/انگاه که تنها چشم بر شعله های پر نشاط

و بازیگر آتش دوخته ای و مرغان خیالت بر گرد سرت در پروازند

و یکایک برایت قصه ای ساز کرده اند/ناگهانلبان سیراب و چشمان

براق و چهره ی شاداب و جوانو سرشار از زندگیت از قصه ای تلخ

بپژمرد. من از اینجا نباید جز قلقلک پیاپی خاطره های شیرین

و ارزوهای وسوسه انگیز آمیخته با شرم و شوق و نوازش در تو

حالتی دیگر ببینم. مرا در اینجا در این تنهایی جاوید و ساکتم

آرام بگذار!تو بست سال دیگر بی من /باید دستدر آغوش لحظات

سرشار از بودن و زندگی کردن ـباشی و زندگی کنی ـ باشی

و زندگی کنی ...باشی و زندگی کنی...

آری ـ باشی و زندگی کنی ... که دوست داشتن از عشق برتر

است و من هرگز خود را از بلندترین قله ی عشق های بلند

پایین نخواهم آورد.

دکتر شریعتی